1033 - ( 2 ) حمران گويد : « به امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام گفتم : چه سوگندى بر عهدهء من كفّاره مىآورد ؟ فرمودند : سوگند بر انجام كارى كه اطاعت خداست و ترك آن سبب كفّاره بر عهدهء توست و سوگند بر [ انجام ] معصيت خدا ، كفّاره‌اش ترك آن است و كارى كه نه معصيت و نه اطاعت است ، اثرى ندارد . » 1034 - ( 3 ) زراره گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : چه سوگندى كفّاره دارد ؟ امام عليه السلام فرمود : سوگند بر كار نيك - در صورت عدم وفاى به آن - برايش كفّاره است و سوگند بر معصيت - در صورت بازگشت از آن - برايش بر عهدهء تو كفّاره نيست و غير از آن - آنچه نه كار نيك است و نه معصيت - اثرى ندارد . » 1035 - ( 4 ) زراره گويد : « از امام باقر عليه السلام يا امام صادق عليه السلام سؤال كردم : چه سوگندى كفّاره دارد ؟ فرمود : سوگند بر ترك كارى كه انجامش بر تو لازم است در صورت انجام آن چيزى بر عهدهء تو نيست و سوگند بر ترك كار غير واجب ، در صورت انجام ، بر عهدهء تو كفّاره است . » 1036 - ( 5 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « بدان - كه خداوند تو را رحمت كند - كه بزرگ‌ترين سوگندها ، سوگند به خداى عز و جل است . پس هرگاه انسان بر انجام اطاعتى به خداوند سوگند ياد كند - نظير شخصى كه بر به‌جاآوردن نماز معينى يا انجام كار نيكى سوگند ياد كند - بر او واجب است كه به سوگندش وفا كند ؛ زيرا آنچه بر آن سوگند خورده است اطاعت خداست . پس اگر به سوگندش وفا نكند و زمان آن بگذرد ، پس به تحقيق سوگندش را شكسته و كفّاره بر او واجب است .